بدترین کار دنیا چیست دوست من؟   

به روایت و فتوای من، این است که بروی کنار یک گندم زار، 

در مسیر باد بایستی و زل بزنی توی چشم های یک روباه  

بی گناه ( یا روباه بایستد آن گوشه ، به تو که در مسیر باد  

ایستاده ای و موهای طلایی ات را می لرزاند نگاه کند ) . 

یک روز...دو روز...سه روز...اهلی ات کند،اهلی اش کنی.  

هی الکی جمله هایی به هم بگویید که فردا یادتان می رود.  

چند روز بعد،به هوای گندم زارهای تازه...موهای طلایی تر...  

روباه ها و آدم های... 

بروید...بروید...بروید...

بدترین کار دنیا این است دوست من!  

پی نوشت: 

آخ آذین تو محشری...

پ ن.

کور شم اگه دروغ بگم که یکی پایین هر پستیش تو وبلاگش اینو نوشته بود

این سکوئنس هایی که بکر ترین وعاشقانه ترین ِ اتفاق های زندگی ام را  

پنهان کرده اند لابلای طبیعی ترین اعدادی که نه زوج مرتبند اتفاقن و نه  

هیچ قانون و قاعده ی دیگری مرتبطشان می کند به هم،شاید مثل خودمان.

صراحتن اعتراف می کنم این توالی نا مرتب نامربوط1و9و3و1و1و2و5و 

5و1و0و1 که من را با خودش میبرد تا یکی مانده به آخر دنیا؛روزهاست  

تمام معادلات خطی وغیر خطی دنیای نوشته  شده بر مبنای دانش عینی  

آدمها را به هم زده است...

مرگ پیش پیش میدوزم تا وقتی گفتند بیا سر خاک،بی رخت عزا نمونم...

با این دل نا ماندگار بی درمان؟  

کجا بروم آخر آن هم شتابان با این دو پای آبله زده وقتی رد تمام دانه های انار ختم

می شوند به تو که ایستاده ای آرام جایی شاید یکی مانده به آخر دنیا نگاه میکنی  

من و ما را که به نوبت از راه میرسیم  و خستگی مان را آوار می کنیم روی تکیدگی

شانه هات و به رویمان نیاوردیم هرگز عاشقانه هایت را که با آن سرانگشتان زخمی

رج می زدی شان برایمان میانه ی قحط سال آذر و دی کش آمده تا مرداد و شهریور؟

و نامه هایی که به مقصد نمی رسند هرگز...

چیزی در من هست که دوست ندارد در کلامی خلاصه شود ...

پ.ن.

تولدت مبارک عزیز دلم

هیچ نشونی از خودش نذاره حتی یه سنگ قبر

بره یه جای دووووووووووووور

که هیشکی نشناستش

و شناسنامه نخوان ازش مدام

و نوستالژی نداشته باشه با خودش حتی...

ای تف تو روحت ماژلان

هیچ جایی نمونده رو نقشه...هیچ جا

پ ن.

سلام سانی مکین اینا

تا سایه شون تو رو هم برد زیر سایه

خوش اومدی به دنیای سایه ها دخترک 

به اینهمه جغرافیای معلوم

مرزهای مشخص

مالکیت های مستند

تاریخ های مکرر

حرفهای گفته

شعر های نوشته

قصه های خوانده

روز مره های مشابه خاکستری

من خسته ام

از کشف این خورده جنایت های بشری

از لمس معجزه های کوچک و پنهان

دلم اتفاق میخواهد

از آن اتفاقهایی که تاریخ راهش را گم کند

راه بیفتد روی نقشه های نا معلوم

زندگی شکل دیگری باشد...

لحظه ای بنشین که باران بگذرد...

موجی سیاه و سرگردان

و حیرانی مان را به دوش میکشیدیم

و بی تابی مان را ناله میزدیم

و پای آبله زده مان را

نای دویدن نبود

دنبال خاطره ای

که بر شانه های تکیده مان

تا ابد بدرقه می شد

ما آمدیم

موجی سیاه و سرگردان

مضطرب

ملتهب

با داغ  نگاهی

بر نعش های منجمدمان

و مهربانی را دست خاک سپردیم

و انتظار خنده را به قیامت...

***

پی نوشت ندارد

همان که گفتم

دلمان برایتان تنگ خواهد شد استاد.

پی پی نوشت:

گفتن ندارد اما  توضیح بیشتر اگر میخواهید:این روزها سوگوار عزیزی هستم

و بی تابی دخترک ده ساله اش در آغوشم نفسم را تنگ کرده...

دعا کنید برایمان

پ ن.

دلمان برایتان تنگ میشود استاد...