پشت نگاه "تو"
کوچه های حیرانیست
لیلایی آویخته بر باد
مجنونی بریده عنان
پشت نگاه "تو"
گودالیست تاریک
مخفیگاهی مهیب
پشت نگاه "تو"
اسبی
بلند می گرید
و من 
بی یال و کوپال
شیهه میکشم

.

پی نوشت:

آن شب که برایت قصه ی شاعر شدن آدمها را خواندم یادت هست؟

خط به خط قصه را تو نوشته بودی و من گیج/منگ/ مست یادم نبود

تو سالهاست دفتر/دفتر شعر ورق میزنی و شاعری میکنی.

حالا باقی قصه را بگو

آنجا که شعرمان به هیچ سه تا مربع کوچک خالی ختم نمیشود و"."

رج میزنیم جای همه ی سه نقطه ها...

یک وقتهایی فکر می کنم به اینهمه آدم مجازی که بیرون کشیدمشان از لابلای این

خطوط یک شکل.به این صورتکهایی که برایم میفرستند و میفرستم برایشان، به این

بوسه های کش آمده روی "واو" و عشقهای غلیان کرده روی "x"، به این"دو نقطه" هایی

که تند و تند جا میزنیمشان جای نگاههای وحشی و سرکش ومی لغزانیمشان روی تن 

فونتها یک کلید ناقابل را فشار می دهیم و لابد همه ی حجم احساسات انباشته مان را

میریزیم تویشان میفرستیمش برای هم و نفسمان هم گهگداری بند می آید وقتی فلانی

 is typing a message،به این رابطه های سایه- روشن که زود پا میگیرند و پر رنگ میشوند. 

به بی دغدغه بودنشان برای برهنه گی های دل به خواهی و پنهان شدنهای خود خواسته.

این داشتن های مجازی را که شاید واقعی ترین دارایی این روزهامند،دوست دارم ، گیرم

یک وقتهایی خودم را میزنم به خیلی راه دور تر از آنجا که یادم می آورد آدمهایی هستند

که هر روزم را گره زده ام به کلمه ها و صدایشان،خیال میکنم چه نزدیکیم به داشتن هم،

دلم گرم می شود به بودنشان بعد یک اتفاق ساده  شیر فهمت میکند تو هیچ سهمی

نداری انگار برای پر کردن تنهاییشان بیرون این خطوط ساده و صدا هایی که قطع و وصل

می شوند مدام...

 Viva i'Italia

Grazie Orlanda

lotteremo fino alla fine

Grazie Van Basten

گیر کردم توی عجیب ترین واریانت ممکن

دیگه نوبت قلعه ی شاهه

-یه استراتژی جدید برای آدمی که همیشه با مهره ی سیاه بازی کرده-

ps:

بدون شرح

به همه ی دوستان بلاگفایی" آذر-اکرم-لیلا-داداش رضا-پرومته-نیره  و غیره و

ذلک"آقا جون این چه کامنت دونی کشکیه که شما ها دارید؟

من هی میام یه عالمه مینویسم هی ترجیع بند میزنم تنگش که اینهمه روز

که هیچی ننوشتم واسه خاطر عیب کامنت دونی خودتونه که پابلیش نمیکنه

نوشته هامو باز یه جمله ی مسخره میاد که" امکان درج نظر وجود ندارد "

به هر حال ما اصولن مخلص همگی هستیم به شدت اولن

دیپرس هستیم به خاطر مدرسه ی پیرمردهای این دونادونی دیوانه دومن

استرس بازی فردا با رومانی را داریم سومن

از فرانسه به شدت بیزاریم چهارمن

هلند را علی رغم تحقیر شدگیمان همچنان پس از ایتالیای عشقمان دوست

میداریم پنجمن

اینترنتمان دوباره ته کشیده بود شیشمن

عجالتن یک فقره اینترنت ۱۲۸ کیلو بیتی مشتی گرفته ایم که تا ۵۱۲ هم سرعتش 

بالا میرود و حالی به حولی و این حرفها هفتمن

این چند روزه خوب نبودیم و الان زیر سایه ی شما بهتریم هشتمن

شنبه فاینال وکبیولری کلاس تافلمان را داریم و یک چیزکی حدود ۱۰۰۰ کلمه باید

بلد باشیم و بلد نیستیم و fail میشویم به ضرس قاطع نهمن

بی تاب ۲۵ روز دیگر هستیم دهمن

پی نوشت:

میشه لطفن یکی این جواد خیابانی رو میوت کنه کلن؟

Preghiamo il

signore per

vittoria  facile 

d'Italia

 stanotte

ببین من آخرین برگ درختم

درخت زخمی از تیغ زمستون

منو راحت کن از تنهایی من

منو پاکیزه کن با غسل بارون

"من در صدف تنها

 با قطره ای باران

 پیوسته می آمیختم پندار مروارید بودن را

 غافل که خموشانه میخشکد

  پشت دیوار دلم

  دریـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا   "

ps:

تو را من چشم در راهم...

ps...

کاش یادت نمیرفت اینهمه که چقدر دوست دارم...

خواهره اومده و از آدمهایی میگه که زنده زنده توی کارخونه های اراک

یه هفته ی پیش سوختند و خاکستر شدند

خواهره اومده از بیمارستانی میگه که بوی تعفن همه جاشو گرفته و

دختر بچه های یکی دو ساله ای که جنازه ی سیاه شده ی بابا های

بیست و پنج شیش ساله شونو نمیشناسن

خواهره اومده از شهری میگه که همه جاشو مرگ پاشیدن

دست و پاهام یخ میکنه و چند بار بالا میارم

یاد فرجام میفتم که از شهرک صنعتی می گفت که آتیش نشانی نداره...

یک وفتهایی آدم منوپوز فکری میشود لابد

پ ن.

ملک مشاع نقطه/پادشاه گم نقطه/آلبالو جیگر نقطه/

دبیر شیمی پلانکتون نقطه/آتیش نقطه/ماز؛پیدا نقطه/

عبید زاکانی نقطه/میخوااااااااااریمت نقطه

"من هنوز هنوز هم که به اندازه ی همه ی تنهائیهام از بچه گیم گذشته

هیچ قصه ای را باور نمیکنم...
که سرگذشت ما یک حقیقت مرموزه که گیر کرده لای جرز نفسهامون..."

"من از بچگی این قصه ها رو باور نمیکردم
اینطوری نبوده اصلا
گرگ ـ اومده بود مادر راستکی شنگول اینا بشه
حبه ی انگور هم میخواست دستهای گرگش رو بگیره

مثل دستهای مادرش
طفلک ـ من !
مگه همین گرگ نبود که یوسف رو نخورد و کسی هم باور نکرد ؟!؟!"

ps:

شماره میکنم روزها را به شمارش معکوس...

بعدش اینکه مراتب شور و شعفمان را از حضور منور دوستان خاموش همیشگی

در کامنت دونی مان ابراز میداریم

بعدترش هم اینکه ما کلن از بچگی عاشق میستری و ماز و این حرفها بوده ایم به

شدت ، ولی یک حرفهایی یک وقتهایی می زنید که ما هر چه به مغز مبارک فشار

می آوریم سر در نمی آوریم مخاطبشان الزامن شخص شخیص خودمان بود یا اصولن

ما که محور دنیا نیستیم،من چه کاره بیدم

یه چیزی هست،اسمشو بذار تواضع و بردباری درونی یا هر چی دلت خواست

که یه وقتایی دلش میخواد عصبانی بشه،بی رحم بشه و بگه تا همین حالاشم

چه همه بزرگوار بوده وهمیشه بازی رو جوری باخته که تو توش برنده بشی

حیف که بلد نیستم؛نه داد کشیدنو،نه بی رحم شدنو...